Mooie belofte.

Soms put ik niet uit mijn eigen dagelijkse bevindingen maar maak ik gebruik van de opmerkingen, observaties, anekdotes, momenten van Mijn Juf.
Niet omdat er zich in mijn gezichtsveld niets heeft afgespeeld maar meer omdat haar dag betere momenten heeft opgeleverd dan die van mij.
Aan de andere kant zijn wij twee handen op één buik dus eigenlijk komt alles dan toch nog uit de eerste hand, als u me nog kunt volgen. Ik zelf snap deze gedachtegang redelijk goed en daarmee kan ik dan ook direct mijn geweten een beetje sussen.
De dag van Mijn Juf begint al ruim voor ze op school aankomt.
Elke dag rijdt ze, als een echte bikkel, door weer en wind ruim tien kilometer door de open vlakte die in Nederland althans, polder wordt genoemd.
Zo ook vandaag.
Maar met dat verschil dat de laatste kilometers deze keer extra zwaar zijn gemaakt door een lekke achterband die om de vijfhonderd meter opnieuw moet worden opgepompt.
Toch bereikt ze nog ruimschoots op tijd de school, waarlijk een knappe prestatie.
Vrijwel direct gaat ze, geheel tegen haar eigen gevoel indruisend, op zoek naar De Zalver om te vragen of de leerlingen tijdens zijn les haar band misschien zouden kunnen plakken. Zijn lokaal is daar tenslotte geheel voor geoutilleerd.
Afspraken worden gemaakt en Mijn Juf gaat moe van de barre tocht maar toch voldaan naar haar les.
Koken, staat er op het rooster.
Koken, een les die Mijn Juf samen geeft met Depot, één van de vakleerkrachten.
Op het menu staat deze week onder andere gebakken aardappeltjes met een hamburger.
En dat is in het hele gebouw te ruiken.
Omdat de afzuiginstallatie niet is opgewassen tegen de kookkunsten van de leerlingen heeft Depot behalve de ramen ook de deur naar de gang open gezet met als gevolg dat een vette blauwe (natuurlijk weer die kleur) walm zich razendsnel verspreidt.
Even verderop in de gang heeft Nee Liefje eveneens één raam en haar deur open staan. Ook om enkele onfrisse geurtjes, maar dan van een heel andere orde, uit het lokaal te verdrijven.
De twee zich mengende geuren is voor Nee Liefje te veel van het goede.
Enigszins verhit komt ze bij de keuken aan met het dringende verzoek om de deur te sluiten omdat het voor haar anders niet mogelijk is om haar deur langer open te houden. En dat laatste is, volgens de uiteenzetting van Nee Liefje, van levensbelang omdat de penetrante lijfgeur van één van haar leerlingen anders mogelijk tot dode slachtoffers in haar klas zou kunnen leiden.
Helaas voor Nee Liefje haalt ze bakzeil en blijft de deur van het kooklokaal wagenwijd open staan. In uiterste nood opent Nee Liefje uiteindelijk nog twee andere ramen, iets wat ik haar zelfs in hartje zomer nog nooit heb zien doen.
Intussen zijn de leerlingen in de kookles zover dat er eindelijk gegeten kan worden.
De Blater, die in de grote keuken een kookles aan oudere leerlingen heeft gegeven, vraagt spontaan aan Depot en Mijn Juf of zij belangstelling hebben voor de door hem gemaakte moussaka.
Mijn Juf slaat netjes af maar Depot accepteert het vriendelijke aanbod, neemt twee grote happen en kiepert daarna het geheel in de vuilnisbak.
"Ik begrijp niet waarom hij altijd een dubbele hoeveelheid kruiden in het eten mikt", zegt Depot terwijl ze een vies gezicht trekt.
"Zou hij dat vroeger in de keuken van het restaurant waar hij werkte ook gedaan hebben?", vraagt Depot aan niemand in het bijzonder.
Mijn Juf gniffelt en denkt aan de bedrijven waar De Blater heeft gewerkt en die failliet zijn gegaan.
Wijselijk houdt ze haar mond, laat Depot met haar prangende vraag achter en gaat op zoek naar De Zalver die nog niets van zich heeft laten horen ondanks het feit dat ze afgesproken hebben dat hij de fiets van Mijn Juf zou laten repareren.
Mijn Juf doorkruist het hele schoolgebouw, doet her en der navraag om er uiteindelijk achter te komen dat De Zalver, ondanks zijn mooie belofte, met de noorderzon is verdwenen.
Maar goed dat hij nooit een eigen zaak is begonnen. Waarschijnlijk zou die net zo snel failliet zijn geweest als de restaurants waar De Blater heeft gewerkt.
Er rest Mijn Juf niets anders dan zelf haar band te plakken, iets wat leidt tot bewondering van passerende leerlingen en dat maakt voor haar weer een hoop goed.
Wat haar daarna nog rest is een barre fietstocht in weer en wind door de open vlakte die, in Nederland althans, polder wordt genoemd.