Doe Maar.

Verwijtende blikken vallen mij ten deel als ik de koffiekamer binnen loop. De Labrador kijkt me aan of het allemaal mijn schuld is.
Met moeite probeer ik een grijns op mijn gezicht te onderdrukken, iets waar ik niet in slaag zodat de blikken van De Labrador nog vernietigender worden.
"Prettig weekeinde gehad?", waag ik aan hem te vragen terwijl mijn gelaatsuitdrukking steeds meer uit de plooi valt.
"Mmm", is het enige antwoord dat ik te horen krijg.
"Het voetbal nog gezien gister?", probeer ik met een volgende vraag daarbij een dusdanige positie kiezend dat ik direct weg kan duiken.
Het gegrom dat uit de keel van De Labrador ontspringt klinkt bijna angstaanjagend maar nog ben ik niet geheel afgeschrikt dus, om nog wat meer zout in de wonden te strooien, schiet mijn laatste vraag als een vlammende pijl naar voren.
"Wat heeft Ajax gedaan?"
Nu is de maat vol voor De Labrador en dreigend maakt hij een paar stappen in mijn richting daarbij mij bezwerend dat als hij mij te pakken krijgt mijn hoofd stopt op een plaats waar het erg donker is.
Dan verschijnt ook op zijn gezicht een brede grijns en, zij het met tegenzin, feliciteert hij me met de spectaculaire overwinning van mijn clubje, NAC, en dat nog wel in het hol van de leeuw, de Arena, 1-3!
Niet veel later krijg ik het zelfde te horen van Zonnetje, evenals De Labrador, een fanatiek Ajax-fan.
Mijn maandag kan niet meer stuk en ontspannen geniet ik, zelfs op deze maandagochtend, van mijn espresso, mijn levensvocht.
Nadat zowel De Labrador en Zonnetje hun wonden aan het likken zijn en het voetballenonderwerp daarmee is afgesloten val ik min of meer pardoes in het verhaal van Meut en Mevrouw Zonnetje waarbij Mijn Juf een geduldig toehoorder is.
"Ik vind het maar niks om tijdens zo'n concert midden op het veld te staan. Het is hartstikke eng met al die vreemden om je heen", hoor ik Meut op de haar bekende meutige wijze vertellen.
Mevrouw Zonnetje haalt slechts haar schouders op en denkt er duidelijk het hare van.
"Maar misschien is het in De Kuip wel anders dan in het Gelderdome", probeert ze haar standpunt enigszins af te zwakken.
"Ik heb daar niet zo'n last van", antwoordt Mevrouw Zonnetje.
"Dus ik ga lekker tijdens het concert van Doe Maar op het veld staan. Dat wordt vast genieten!"
"Ik ken Doe Maar nog uit de tijd dat ze in kleine zaaltjes optraden", vervolgde Meut het gesprek.
"Daar waar je van alles kon drinken en zeker roken. God wat heb ik toen veel spul gerookt!"
"Ik weet nog dat ik de gitarist ontzettend leuk vond, je weet wel Harry Belafonte!"
"Je moet dan wel ontzettend veel zooi gerookt hebben in die tijd", voegt Mijn Juf zich nu in het gesprek.
Vooral Meut kijkt haar niet begrijpend aan.
"Je bedoelt vast en zeker Joost Belinfante", verduidelijkt Mijn Juf.
"Harry Bellafonte is echt heel iemand anders, waarschijnlijk dertig jaar ouder, donkere huidskleur, Amerikaan en zanger van onder andere "Oh island in the sun".
De huidskleur van Meut verandert nu ook langzaam van kleur dat zelfs door de laag plamuur die vanochtend vroeg al is aangebracht niet verhuld kan worden.
"Geen wonder dat hij nooit reageerde als ik "Harry" riep", zegt Meut gegeneerd.
Waarna de hele tafel in de lach schiet.
Een hoopvol begin van de nieuwe week!