Smetteloos wit.

Het is onrustig en druk in school, iets wat redelijke gewoon is op dit moment in het jaar.
Leerlingen worden kriebelig, nukkig, recalcitrant, koppig, tegendraads en onwillig als er dingen te gebeuren staan die niet in hun normale ritme vallen. Uiteraard horen deze typeringen bij het normale dagelijkse repertoire van de leerling maar in deze tijd worden zij nog eens extra geaccentueerd.
December is zo'n maand waar leerlingen regelmatig uit hun dagelijkse routine worden gehaald.
Gebeurtenissen als Sinterklaas, excursies, Kerst en de daarmee gepaard gaande disco zorgen ervoor dat zelfs de meest beminnelijke leerlingen soms toch nare trekjes vertonen.
En leerkrachten?
Leerkrachten lijken in dat opzicht precies op hun leerlingen en worden dus kriebelig, nukkig, recalcitrant, koppig, tegendraads en onwillig.
Doorgaans is dit alles nog wel redelijk in goede banen te leiden maar als de twee partijen gelijktijdig een aanval van één van de voornoemde kenmerken krijgen dan wil dat nog wel eens tot heftige confrontaties leiden.
Kennelijk heeft een dergelijke botsing zich voorgedaan tijdens de banketles van Challe.
In de koffiepauze verneem ik uit zeer betrouwbare bronnen, Juf Sloof om precies te zijn, dat Challe compleet uit zijn stekker is gegaan tegen een leerling die over het algemeen al redelijk in staat moet worden geacht om het bloed onder je nagels vandaan te halen.
Toch is, met een juiste benadering, zelfs die leerling in goede banen te leiden. Maar vandaag ontbreekt het Challe kennelijk aan het geduld, het inzicht, de wijsheid, het vermogen om een mogelijke escalatie in de kiem te smoren.
Iets waar hij overigens wel vaker last van heeft.
Al fulminerend heeft Challe klaarblijkelijk voor de betreffende leerling gestaan, althans volgens de getuigenis van Juf Sloof.
"Hij was helemaal rood aangelopen", zei Juf Sloof. "En hij stond maar te schelden en te tieren".
"Dat zal er dan wel heftig aan toe zijn gegaan", zeg ik daarbij hopend dat er nog meer details loskomen uit de mond van Juf Sloof.
Nippend aan haar koffie knikt ze bevestigend.
"Ja, de leerling was al boos maar ging daardoor nog meer uit zijn dak".
"Hij werd zelfs zo boos dat hij met een bakblik vol bloem in de richting van Challe gooide!"
"Goh", antwoord ik.
"Dat is dan waarschijnlijk de eerste keer dat hij er smetteloos wit heeft uitgezien!"
Aan de andere kant van de tafel zie ik dat Naar zich vrijwel direct verslikt in haar slokje koffie met als gevolg dat er een sproei donkerbruin vocht op het tafeltje tussen ons in belandt.
Juf Sloof kijkt mij een ogenblijk niet begrijpend aan en dan valt ook bij haar het kwartje.
Een stralende witte glimlach glijdt over haar gezicht welke ze gelijk weer in de plooi probeert te krijgen als de nog steeds getergde Challe achter haar langs loopt en een vernietigende blik werpt op ons vrolijke bijeenzijn.
Intussen is Naar weer een beetje bekomen van haar min of meer spontane verstikkingsverschijnselen en mompelt "vrede op aarde" als ze Challe in het rookhok ziet verdwijnen.
En daar kan ik het alleen maar hartgrondig mee eens zijn.