Volgens mij is het ergste leed nu wel geleden. Zo voelt het tenminste. Tevens is de hoeveelheid vocht die enigszins onvrijwillig mijn lichaam verlaat zo goed als helemaal tot staan gebracht.
Ok, een enkele keer moet ik nog met versnelde pas richting het toilet of de badkamer, al naar gelang de plaats waar ik me op dat moment bevind, maar gezien de kritieke toestanden van de dagen hiervoor kan ik het toch als een substantiële verbetering betitelen. Juist omdat de substantie dus minder is geworden, minder en vaster!
De uren, noodgedwongen in bed doorbrengen, is ook teruggebracht tot een bijna aanvaardbaar niveau, waarbij gezegd moet worden dat ik graag uren in bed doorbreng maar dan geheel vrijwillig en in een betere toestand dan de afgelopen week.
Helaas moeten mijn dierbare collega's ook de rest van de week afzien van mijn aanwezigheid in de koffiekamer. Dus put ik nog steeds uit de verhalen van Mijn Juf, in dit geval gecombineerd met een eigen observatie van vorige week.
Heel even terug in de tijd.
Bij toeval beland ik aan een tafeltje met de Queen Mum.
Goed, geheel toevallig is het niet want Mijn Juf zit daar al en omdat zij in het bezit is van een pak melk waar ik ook graag wat uit wil hebben besluit ik om op de laatste vrije stoel bij dat tafeltje te gaan zitten.
Bovendien vertellen de ogen van Mijn Juf al van veraf dat het vermakelijk zou kunnen gaan worden dus het pak melk is enkel een smoes om daar te gaan zitten.
Terwijl ik een beker melk inschenk en een ferme hap uit mijn boterham neem kijkt Mijn Juf de Queen Mum met haar allervriendelijkste gezicht aan en vraagt: "Sinds wanneer is het gebruikelijk dat er theedoeken gebruikt worden om de vloeren van de baklokalen mee schoon te maken? Ik dacht dat er speciale regels met betrekking tot de hygiëne in de keuken en bakkerij waren?"
De ogen van de Queen Mum schieten vuur.
Al sinds jaar en dag is hygiëne haar stokpaardje en wee je gebeente als je je niet aan de regels houdt. Bovendien kun je de Queen Mum maar beter te vriend houden omdat ze er de afgelopen jaren al meerdere malen in is geslaagd om niet gelijkgestemde zielen in de groep consumptief doeltreffend en pijnloos te verwijderen.
Ik neem nog een lekker grote hap uit mijn boterham hoewel ik in de vorige bijna stikte door de terloopse opmerking van Mijn Juf omdat ik, nog voor de vraag helemaal gesteld was, al wist hoe de Queen Mum zou gaan reageren.
"Wat bedoel je precies?", vraagt de Queen Mum, duidelijk in haar wiek geschoten.
Mijn Juf is maar al te graag bereid om tekst en uitleg te geven over hoe De Blater en Challe hun lokaal schoonmaken. Dat doet ze dan ook nog eens in zulke beeldende bewoordingen dat je, zelfs met je ogen open achter je boterham, ziet wat zich in het baklokaal heeft afgespeeld.
Als ik voorzichtig over mijn beker melk heen kijkt zie ik het rood aangelopen gezicht van de Queen Mum.
"Daar is het laatste woord nog niet over gesproken!", hoor ik haar zeggen waarna ze met kordate stappen de koffiekamer verlaat.
"Ik wil niet graag in de schoenen van de twee heren staan, ook al zijn het veiligheidschoenen", zeg ik tegen Mijn Juf.
Die zegt niets, alleen haar ogen lachen, hard!
Een week lang blijft het rustig. Niets wijst erop dat de Queen Mum op enig moment haar stokpaardje weer voor de dag heeft gehaald en heeft ingezet tegen De Blater en Challe.
Niets, tot vandaag.
Vandaag heeft Mijn Juf weer een bakles waar De Blater en Challe, als vakdocenten, ook aanwezig zijn. Misschien is het woord vakdocent in deze niet helemaal juist gekozen omdat de ene zijn bevoegdheid niet heeft, dus maar slecht docent genoemd kan worden en het de andere zijn vak niet is wat ook direct opvalt.
Aan het einde van de les, tijdens het opruimen, worden er deze keer geen emmers water door het lokaal gegooid en wordt er al helemaal niet met theedoeken over de vloer gegaan.
Een logische verklaring daarvoor hebben de twee niet.
Ik wel!
Ik vermoed dat de Queen Mum in de afgelopen week toch ergens ruimte heeft gevonden om de neuzen weer één en dezelfde richting in te laten wijzen en dat de heren eieren voor hun geld hebben gekozen.
De angsthazen!
Bang voor hun hachje?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten