Armband.

Door toeval zit ik tijdens de middagpauze aan een tafel met alleen maar vrouwelijke collega's. Of het geheel toevallig is weet ik niet. Er zijn eigenlijk maar een paar mannelijke collega's met wie ik het wel aardig kan vinden en die bevinden zich tijdens deze pauze niet in de koffiekamer of ze zitten in een dermate gezelschap dat ik de behoefte niet heb om me daarbij aan te sluiten.
Dus deel ik de tafel met Mijn Juf, De Kookjuf, Depot en Truus.

Er wordt, in een ontspannen sfeer, door de dames lustig gekeuveld over van alles en nog wat.

Een aantal leerlingen worden belicht en ook enkele zich niet aan de tafel bevindende collega's worden voor een moment nader onder de loep genomen hetgeen gepaard gaat met gegrinnik en gelach.

De Kookjuf knoeit wat van het sap op haar broek, bemerkt de natte plek en probeert de schuld in de schoenen van Truus te schuiven die op dat moment ook bezig is met één of ander ondefinieerbaar fruithapje. De twee kibbelen allervriendelijkst over de ontstane vlek en in een oogwenk denk ik te zien dat Depot verlekkerd naar de natte plek kijkt. Op het moment dat ik daar iets over wil zeggen schuift De Stola aan tafel en de sfeer verandert enigszins.

De opmerkingen over de natte plek verstommen en het lijkt mij ook verstandiger om daar geen nadere flauwe insinuaties over de maken. Wel beweer ik nog baldadig en overmoedig aan een alleen maar met vrouwen bezette tafel dat ik niets met vrouwen heb wat mij, man en drie keer getrouwd, op hoongelach komt te staan.

Daarna krijgen de gesprekken een meer serieus karakter, over andere collega's wordt niet meer gesproken en na een aantal minuten nuttigt iedereen in relatieve stilte de laatste resten van de lunch.

Als De Stola de laatste kruimels van haar boterham tot zich heeft genomen staat ze op om zich te gaan bezig houden met meer belangrijke zaken.

Ze heeft zich nog niet eens volledig uit de koffiekamer verwijderd of De Kookjuf buigt zich naar voren, kijkt de kring als een volleerde samenzweerder rond en wenkt dat we allemaal wat dichterbij elkaar moeten komen.

Iedereen schuift zijn stoel wat verder naar voren, buigt het bovenlichaam naar voren en steekt de koppen bij elkaar.

Dan laat De Kookjuf haar imitatie armband zien en terwijl ze even een steelse blik in de richting van Wannabe, die beweert een echte te hebben, werpt fluistert ze: "Binnenkort heb ik een groene arm."

Gespannen kijken we naar de onderkant van de armband waar duidelijk te zien is dat het chroomlaagje aan het loslaten is. Een goudkleurige metaal wordt zichtbaar. Koper?

Iemand aan tafel oppert dat het sieraad nu voor goud kan door gaan.

De ogen van De Kookjuf lichten op en samen met de rest aan het tafeltje giechelen ze als jonge bakvissen.

"Je kunt er ook nog altijd Hammerite opsmeren", suggereert een ander.

Waarna een derde persoon vraagt of Hammerite ook in meerdere kleuren te koop was zodat De Kookjuf elke dag met een andere kleur armband op school zou kunnen komen.

Het giechelen gaat nu langzaam over in proesten hetgeen de tafelgenoten op enkele boze blikken komt te staan onder andere die van Wannabe.

Dan maakt De Kookjuf aanstalten om op te staan om te gaan genieten van een vrije middag. Maar halverwege de beweging zie ik dat de grijns op haar gezicht nog breder wordt.

"Ik ga vanmiddag naar de markt. Als de armband daar minder dan één euro kost koop ik er voor jullie allemaal één.

Hierna schiet ze de koffiekamer uit, een eenzaam tafeltje met enkele mensen er omheen in een zee van hilariteit achterlatend.

En in de verte hoor ik het gerinkel van een goedkope armband dat zich langzaam verwijdert.