Deukjes.

Het is al bijna vijf over een als ik de koffiekamer binnenloop.
Problemen met een leerling hebben me dusdanig opgehouden dat de pauze al voor bijna de helft verstreken is.
Met veel moeite hebben De Roostermaker en ik het afgelopen half uur gepraat met een weerbarstige leerling. Versuft laat ik, terwijl ik afwezig in mijn boterham hap, het gesprek nog eens de revue passeren.
Soms denk ik wel eens dat ik het niet meer snap als ik de argumenten van leerlingen hoor waarom ze iets wel of juist niet hebben gedaan.
Gelukkig hebben we deze jongeman in een verhelderend gesprek weer op het juiste spoor gebracht. Althans voorlopig en daar zag het geruime tijd toch niet naar uit.
Het jonge mens dreigde zelfs zijn webmaster te bellen om de link naar mijn webpagina te blokkeren als ik de strafmaat die ik voor hem in petto had niet af zou zwakken.
Tja, het zijn gewichtige zaken die soms voorbij komen.
Een glimlach glijdt over mijn gezicht bij de gedachte aan het dreigement.
Ik ben zo in mezelf gekeerd dat ik niet eens hoor dat aan een andere tafel Die Blauwe weer het hoogste woord voert. Gelukkig maar.
Ik word me van zijn aanwezigheid pas bewust als Stoï in de deuropening verschijnt en door de koffiekamer schalt: "Vergeet je niet iets?"
Verbaasd ontwaak ik uit mijn mijmeringen en denk heel even dat de woorden tot mij gericht zijn. Maar dan zie ik dat Stoï over mij heen kijkt naar iemand die zich achter mij bevindt.
Ik draai mijn hoofd een kwartslag om en kijk in het verongelijkte gezicht van Die Blauwe, zijn dagelijkse uitdrukking.
Niet geheel tot mijn ongenoegen zie ik dat meer hoofden zich naar Die Blauwe, degene die altijd op tijd is, nooit iets verkeerd doet, de alleskunner en -weter, draaien.
"Oeps, een klein deukje in het egootje, een klein smetje op het blazoentje", denk ik heimelijk.
Duidelijk opgelaten verlaat Die Blauwe de koffiekamer om zijn pleinwachtbeurt op zich te nemen.
Nagenoeg op hetzelfde moment duikt Challe op. Vermoeid en puffend loopt hij van het rookhok, door de koffiekamer naar de gang. In die tien meter die hij door de koffiekamer moet afleggen klaagt hij tegenover één ieder die het wil horen hoe vermoeiend het wel niet is om banketles te geven en daarna ook nog eens te moeten invallen.
Zijn optreden duurt niet langer dan één minuut, dan is hij weer verdwenen.
Truus en Nee Liefje kijken hem met een vies gezicht na.
"Vermoeiend", zegt Nee Liefje als Challe uit het zicht is verdwenen. "Het laaste anderhalf uur van de les heeft hij niets meer gedaan dan zitten en kletsen. Ik weet niet waar hij vermoeid van moet zijn."
Truus knikt instemmend. "Ook bij mij heeft hij alleen maar op zijn krent gezeten."
Popje, die ook aan het tafeltje zit, onthoudt zich van commentaar.
Logisch als medestander van Challe maar toch vraag ik me af of door dit soort klein akkefietjes Challe ook geen deukjes bij haar oploopt.
Ik krijg geen tijd om daar verder over na te denken. De zoemer gaat en een ieder gaat weer zijns weegs.
Ver kom ik niet, niet verder dan de trap af.
Daar zie ik de leerling waarvan ik dacht dat hij wat geleerd zou hebben van het gesprek.
Niets blijkt minder waar te zijn want tijdens de pauze is het al weer fout gegaan.
Blijkbaar is het voor heel veel mensen een dag van deukjes oplopen.