De koffiekamer

De koffiekamer is de centrale plek in de school waar iedereen op enig moment op de dag wel eens aanwezig is.
Sommige mensen drinken er afwezig hun kopje koffie, anderen nuttigen er een boterham of een banaantje en derde groep is erg druk met druk zijn. De tututu-typetjes.
Vaak kruipen dezelfde mensen bij elkaar, kijken afgunstig of geërgerd naar anderen en smoezen er lustig op los.
De koffiekamer is daar ook helemaal voor ingericht.
Vier ronde tafeltjes en een grote lange tafel waar je ver genoeg van anderen af kan gaan zitten mocht je onverhoopt verdoemd zijn tot die tafel omdat de andere vier al helemaal bezet zijn.
Vandaag was er weinig activiteit in de koffiekamer.
Voor een keertje waren nagenoeg alle activiteiten verplaatst naar de aula i.v.m. een studiedag.
Maar in een aula wordt hetzelfde gedrag vertoond als in de koffiekamer.
Sommige mensen nemen snel plaats om niet op te hoeven vallen, lekker veilig achterin want daar is de kans het kleinst dat je aangesproken wordt. Bovendien zijn dat de plaatsen waar het over het algemeen wel gezellig is. De minder serieuze collega's nemen daar plaats en zijn niet te beroerd om grappen en grollen te maken. Vaak ten koste van anderen, flauw maar wel vaak onderhoudend en leuk.
Anderen willen zich wat meer profileren en lopen als opgedirkte pauwen in het rond, pronkend met hun veren, in de hoop een goede sier te maken bij de directie.
Natuurlijk moet je daar iets meer voor doen dan alleen maar pronken.
Een uitstekende gelegenheid is daar de lunch voor.
En prachtig is te zien hoe mensen zich dan in de kaart laten kijken.

Het is 13.30 uur.
De dames van de consumptiefgroep hebben zich een groot gedeelte van de ochtend in het zweet gewerkt om de medecollega's te voorzien van een heerlijke lunch.
Niet alle dames. Eigenlijk is het werk voor een groot gedeelte op de schouders van Juf Sloof en een behulpzame leerling terecht gekomen.
Eindelijk is de tijd voor de lunch aangebroken en worden de heerlijkheden de aula binnen gebacht. De Queen Mum gaat zich direct met de organisatie bemoeien en het gezicht van Juf Sloof betrekt direct. Geen ruimte meer voor haar, zij heeft haar werk gedaan en mag staks weer zorgen voor de afwas.
De Queen Mum regelt en heerst en een moment denk ik zelfs dat zij alles heeft verzorgd en dat Juf Sloof slechts een soort fata morgana is geweest. Her en der wordt goedkeurend gemompeld over de uitgestalde lunch en worden de complimenten gegeven aan het adres van de Queen Mum. Juf Sloof is dan in geen velden of wegen meer te zien. De complimenten gaan aan haar neus voorbij. Niet helemaal want ik weet dat een klein groepje, achter de rug van de Queen Mum om, haar wel de eer toedelen die haar toekomt.
De aanwezigen staan te popelen om aan te vallen. Stralende gezichten aanschouwen de uitgebreide dis.
Als een duiveltje uit een doos springt de Azijnpisser naar voren met haar bord en posteert zich aan het begin van de stoet die langzaam gevormd wordt om alle lekkernijen op te scheppen. Zo snel ze was met vooraan staan zo langzaam vordert ze als ze eenmaal haar bordje vol mag scheppen. Daarbij aangevend dat ze sommige dingen toch wel mist, dat ze niet alles mag hebben en dat we haar niet zo moeten opjagen omdat ze alles rustig wil bekijken.
Uiteindelijk heb ik ook mijn bord gevuld met broodjes, kaas en ham, ei, sla, tomaat en komkommer. Ik loop de rij uit en neem plaats aan de tafel met mensen waarvan ik denk dat ik deze lunch wel mee door kan brengen.
Achter mij ontwaar ik Die Blauwe die in de rondte staat te kijken om ook plaats te nemen. De lege stoel naast mij is geen optie en stiekem lach ik in mijn broodje.
Gelukkig wordt hij gered door Zonnetje die naast mij plaats neemt en een geanimeerd gesprek over het voetbal begint.
Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Die Blauwe toch nog een gelijkgestemde ziel heeft ontdekt en naast hem is neergestreken.
De Zalver en Die Blauwe, een mooie combinatie. Ben benieuwd waar dat gesprek over gegaan is. In ieder geval niet over het voetbal. Waarschijnlijk over hoe je zo makkelijk mogelijk in salarisschaal LC kan komen.
Na een twintigtal minuten heb ik mijn portie voor die dag wel naar binnen gewerkt. Ik ruim netjes mijn zooi op en ga op zoek naar het koffiezetapparaat, natuurlijk ik de koffiekamer.
Op mijn route daar naar toe kom ik Die Kale tegen die zich eindelijk heeft kunnen losrukken van zijn managmenttaken en nu ook toe is aan een broodje.
Hij maakt een nietszeggende opmerking tegen mij waar hij een nietszeggend antwoord op krijgt. Ik loop vervolgens rustig door, tap een kopje koffie en keer terug naar de drukte in de aula.
In de deuropening blijf ik een ogenblik verbaasd staan kijken.
Die Kale heeft zijn bord netjes gevuld en heeft plaatsgenomen aan een lege tafel. Goedkeurend kijkt hij even in het rond om te aanschouwen hoe zijn mensen zich te goed doen aan al het lekkers.
Ook moet hij hebben gezien dat op dat moment Die Blauwe en De Zalver zich losmaakten van hun oorspronkelijke plaatsen en met hun bordjes in de hand bij hem aan tafel gingen zitten.
Ik vraag me af of ze hiermee hun LC-schaal hebben veiliggesteld.