Toch!

Het is al kwart voor elf als ik eindelijk mijn ogen open doe. Mijn Juf is dan al uren geleden vertrokken voor wat voor haar de laatste dag voor de vakantie gaat worden.
Als ik wakker word voel ik direct dat het een stuk beter gaat.
Het lamlendige gevoel van de dagen hiervoor is verdwenen, samen met de hoofdpijn en alle andere nare randverschijnselen.
Enigszins opgelucht stap ik uit bed en word direct verwelkomd door twee enthousiaste honden.
Omdat ik al dagen niet buiten ben geweest besluit ik om met de twee dames een stukje te gaan lopen.
Fijn voor hen en hopelijk ook voor mij.
En dat laatste blijkt dus tegen te vallen!
Na een goede tweehonderd meter heb ik het gevoel of ik een marathon heb gelopen, en geloof me, ik weet hoe het voelt om een marathon te hebben gelopen.
Zweetdruppels parelen op mijn voorhoofd, ik hijg als het eerste het beste gemiddelde postpaard en mijn bovenbenen lijken eerst te worden opgeblazen waarna er niets anders overblijft dan pap.
Met moeite voltooi ik een kwart van mijn geplande rondje en val na een klein half uurtje voor dood neer op de bank om daar een uur lang niet meer af te komen.
Ik ben zelfs niet meer in staat om nog een kop koffie voor mezelf te maken.
En bij het denken aan het kopje koffie dat mijn neus voorbij gaat gaan mijn gedachten uit naar Mijn Juf en de koffiekamer.
Ik hoop voor haar dat haar dag voorspoedig verloopt maar tevens hoop ik voor mezelf dat ze nog met een klein verhaaltje thuis komt zodat ik met een gerust hart nog achter de computer kan gaan zitten.
Ook deze dag bof ik weer.
Vandaag, de laatste dag dus voor de vakantie, is het niet erg druk in de koffiekamer. De tweede en derde jaars leerlingen zijn voor een uur al op weg naar een theatervoorstelling in Rotterdam, samen met een groot aantal mensen als begeleiding.
Op het moment dat Mijn Juf tegen enen de koffiekamer binnen stapt zit alleen De Azijnpisser aan de pariatafel. Mijn Juf kijkt even om zich heen, zegt beleefd hallo tegen De Azijnpisser en gaat vervolgens aan een leeg tafeltje zitten, niet echt van plan om enig woord te wisselen met iemand die op alles en iedereen altijd wel iets aan te merken heeft, behalve op zichzelf en op haar vent en die elke zin steevast afsluit met het woord "toch?".
Naast een ander tafeltje staat een eenzame tas, de eigenaar is kennelijk druk doende met andere zaken.
In stilte wordt er aan de respectievelijke tafels wel of niet genoten van de lunch, de reputatie van De Azijnpisser kennende zal er ook met de lunch wel iets niet in orde zijn geweest.
Als Mijn Juf op het punt staat om aan haar tweede boterham te beginnen stapt OSM de koffiekamer binnen. Ze werpt een blik in de nagenoeg lege ruimte, grijpt de eenzame tas, trekt haar neus even op als ze in de richting van De Azijnpisser kijkt en neemt vervolgens plaats naast Mijn Juf.
De gebruikelijke beleefdheden worden gewisseld zoals "hallo" en "smakelijk eten" , van een hoogstaande conversatie kan niet echt gesproken worden. Maar ach, je zit in ieder geval niet alleen!
Niet veel later voegt de Queen Mum zich bij het gezelschap. Ook haar blik schiet voor een kort moment door de kamer en ook zij neemt vervolgens plaats aan het kleine tafeltje, ver van De Azijnpisser verwijderd.
De ruimte rond het kleine tafeltje wordt wat beperkt en dat is helemaal het geval als Maat 38 zich nog tussen de drie al aanwezig dames in wringt.
En er tussen wringen is mijn inziens wel de juiste term want zoveel "vrouw" kan maar nauwelijks rond het kleine tafeltje zitten, zeker niet als je in ogenschouw neemt dat Maat 38 zelf vindt dat ze maat 38 heeft maar in werkelijkheid zeker maat 48 is, dat de bijnaam van de Queen Mum ook wel eens "voorbips" is, dat leerlingen regelmatig aan OSM vragen of ze zwanger is en dat Mijn Juf er de laatste tijd een redelijke Bourgondische leefstijl op na houdt.
Toch heeft Maat 38 kans gezien zich nog aan het kleine tafeltje te scharen terwijl er aan de pariatafel nog plaats genoeg was.
Zou er bij De Azijnpisser nu misschien een klein lichtje zijn gaan branden?
Ik vrees eigenlijk van niet.
Waarschijnlijk wentelt ze zich in haar eenzaamheid en ligt het aan iedereen behalve aan haar.
Toch?