Onbewaakt ogenblik.

Soms wil je het helemaal niet over anderen hebben of wil je ze althans niet in een kwaad daglicht zetten of juist ophemelen. Maar zoals zoveel dingen die om je heen gebeuren kan je daar niet altijd invloed op uitoefenen.
Vandaag dus ook niet hoewel ik echt heb geprobeerd om me te beheersen.
Maar het begon allemaal al toen ik het derde uur in moest vallen.
Rond kwart voor tien stap ik de school binnen. Ik ben nog maar goed en wel binnen, sterker nog ik ben nog niet eens helemaal binnen want mijn achterste been bevindt zich nog tussen de schuifdeuren, of het schuifraampje van de administratie gaat open en Rotterdam Zuid spreekt mij, met het bekende, voor mij door merg en been gaande accent, aan, hoewel het verder een redelijk beminnelijk persoon is. Met een half oor luister ik naar haar om me maar niet te veel bloot te hoeven stellen aan het geluid dat mijn oren zo'n geweld aandoet. Ik vang op dat ik in mag vallen wel wel bij de Kookjuf.
Nu zijn er op de wereld veel ergere dingen dan invallen bij de Kookjuf dus met een redelijk goed humeur stap ik bij haar het lokaal binnen waar een eerste klas pogingen onderneemt om een tosti te maken. Ik kom juist binnen als de fornuizen ontstoken worden. Een klein ventje zie ik voor de derde keer proberen een pit aan te steken. Teleurgesteld kijkt hij om zich heen als het weer niet lukt. Gelukkig voor hem is de Kookjuf hem behulpzaam en ontsteekt voor hem een andere pit.
Daarna trekt ze me snel aan mijn mouw opzij en fluistert: "Ik heb Krokkie al een vier weken geleden gevraagd om de pitten na te kijken maar het is nog steeds niet gebeurd."
Verbaasd kijk ik haar aan en zeg: "Wie?
"Krokkie", antwoordt ze.
Kennelijk ziet ze aan mijn gezicht dat ik absoluut niet begrijp wie ze bedoelt.
"Krokkie, je weet wel Popie Jopie op zijn oranje Crocks", legt ze uit terwijl een brede grijs haar gezicht tooit.
Ik schiet in de lach en zie het beeld van Popie Jopie op zijn oranje Crocks levendig op mijn netvlies.
Nu zijn er ook wel een aantal zaken waar ik me bij Popie Jopie aan stoor maar ik neem me voor om daar vandaag niets over te zeggen. Dus ik laat de opmerkingen voor rekening van de Kookjuf, niet wetende dat zij me enkele uren later toch nog verleidt om een opmerking te maken.
Totaal niet op mijn hoede zit ik tijdens de middagpauze aan een tafeltje waar gezellig wordt gekletst over van alles en nog wat. De Kookjuf voert het hoogste woord en vertelt uitvoerig over haar nieuwe tuin, die nu geheel is voorzien van beton met verder enkele kuipen met planten en een loungebank en over de buurman die er kennelijk een neus voor heeft als er in de nieuw aangelegde tuin wijn geschonken wordt.
"Net zo'n neus als Challe heeft voor eten", grapt Mijn Juf terwijl ze een vies gezicht trekt, waarschijnlijk bij de gedachte aan de neus van Challe of aan de hoeveelheid haren die daar uit plegen te groeien.
"Of Popie Jopie op zijn mooie oranje Crocks voor al het lekkers dat leerlingen bij zich hebben en dat hij ze vervolgens aftroggelt ", doe ik ook een duit in het zakje.
Op het moment dat ik het zeg kan ik mijn tong wel afbijten. Ik had me echt nog zo voorgenomen om eens geen opmerkingen over anderen te maken maar in een onbewaakt ogenblik heb ik me toch weer laten verleiden.
Kennelijk is zelfs mij soms niets menselijks vreemd.