Interpretatie.

Het is al redelijk druk als ik de koffiekamer binnenloop. Normaliter ben ik rond 8 uur aanwezig maar soms heb je wel eens een dag die niet helemaal verloopt zoals je dat zelf graag zou willen zodat het allemaal wat later wordt.
De start van deze dag was ook zo.
Ik word ten eerste gewekt door de wekker, iets wat normaal zelden tot nooit gebeurt. Verdwaasd stap ik uit mijn bed, doe op de automatische piloot een aantal dingen die in de sfeer van persoonlijke verzorging liggen en ga met de honden lopen. Ik loop door het park alsof ik aan het slaapwandelen ben. Het meeste wat zich om mij heen afspeelt gaat totaal aan me voorbij. Gelukkig zijn de honden zo vriendelijk om deze tijdelijke schermertoestand waarin ik verkeer niet helemaal uit te buiten. Een half uurtje later ben ik weer terug, vergeet vervolgens de helft van mijn tas in te pakken, stap met de linkervoet in de rechterlaars, laat mijn sleutels uit mijn handen glippen, stoot mijn hoofd bij het openen van de poort en vertrek uiteindelijk toch redelijk gepakt en gezakt naar school waar ik ruim dertig minuten later, in plaats van de gebruikelijke twintig minuten, met dank aan alle op rood staande verkeerslichten, aankom. Heelhuids! Toch nog een klein wonder op deze dag.
Als ik de koffiekamer dus instap is het al redelijk druk.
Ik neem plaats aan een tafeltje waar Nee Liefje zit. Ze knikt me vriendelijk toe en maakt daarna een beweging met haar hoofd in de richting van De Zalver.
Zonder dat ik tijd krijg om te reageren begint ze: "Er staat nog niets van jou in de computer!"
De Zalver begint op zijn bekende toontje enkele excuses op te lepelen.
Ik zie hoe de ogen van Nee Liefje vuur schieten en hoor haar vinnig reageren dat morgen de laatste dag is en dat dan alle gegevens ingevuld moeten zijn.
"Oh", reageert De Zalver quasi nonchalant, "ik vul het volgende week wel in. De uiterste invuldatum moet je ruim interpreteren."
Ik zie hoe Nee Liefje naar lucht hapt en naar mij kijkt terwijl ik subtiel nee schud. Gelukkig begrijpt ze de hint en ziet af van een verdere confrontatie.
"Kwestie van interpretatie! Het wordt tijd dat hij zijn werk is gaat doen en de afspraken nakomt!" fluistert Nee Liefje met ingehouden woede.
De Zalver krijgt daar niets meer van mee. Waarschijnlijk uit angst voor nog meer confrontaties met anderen verlaat hij vroegtijdig de koffiekamer, niet veel later, als de zoemer het begin van de schooldag aankondigt, gevolgd door de rest.
De zin "moet je ruim interpreteren" schiet weer door mijn hoofd als ik enkele uren later Wannabe met veel bravoure hoor vertellen over een leerling uit haar klas.
Terwijl ze een kopje thee aan het tappen is uit de automaat zegt ze tegen een aantal dames bij haar in de buurt dat één van de jongens uit haar klas tegen haar durfde te zeggen, toen ze met de rug naar de klas gekeerd stond, dat ze een "lekker kontje" had.
Ik sta pal achter haar om mezelf ook te kunnen voorzien van iets vloeibaars, hoor wat ze zegt en kjk onwillekeurig naar beneden. Goed, niet helemaal naar beneden, mijn ogen blijven hangen op haar kont.
"Dan was het zeker een Suri of een Anti?" vraag ik belangstellend.
Wannabe, die mijn aanwezigheid niet eerder heeft opgemerkt, draaide zich als door een horzel gestoken om en ik ben nog net in staat om een dreun te ontwijken.
"Zoiets moet je ruim interpreteren", probeer ik de situatie nog te redden. Maar om de situatie echt te redden had ik waarschijnlijk niet gelijktijdig naar haar kont moeten wijzen.
Maar ja, ook zoiets moet je ruim zien! Toch?