Dag van de leraar.

Het is nog niet eens half negen en er hangt al een uitbundige, zelfs euforische stemming in de koffiekamer.

Ligt het aan de vrijdagochtend?

Ik kan het me bijna niet voorstellen. Voor sommige aanwezigen betekent de vrijdagochtend dat ze nog acht uur les voor de boeg hebben. Acht uur waarin nog van alles fout kan gaan. Zo fout dat het je weekeinde, waar je al vanaf maandagochtend naar hebt uigekeken, danig kan verzieken.

Toch is men uitgelaten.

Aan de diverse tafeltjes zitten luidruchtige collega's, bulderende lachen rollen door de koffiekamer, De Heks maakt zelfs, weliswaar op verzoek van anderen maar toch, een dansje voor het koffieapparaat.

De Stola komt de koffiekamer binnen en kijkt verbaasd in het rond. Zo'n sfeer heeft ze nog maar zelden op dit uur van de dag meegemaakt.

Mijn Juf, gesitueerd aan de tafel naast die van mij, want aan dezelfde tafel zitten als echtpaar is "not done", feliciteert De Stola waardoor de uitdrukking op haar gezicht nog verwarder wordt en bijna wanhoop begint uit te stralen.

Gelukkig wordt zij uit haar lijden verlost door een uitleggende kreet die de ruimte vult: "Het is de dag van de leraar."

Helaas voor haar is de verlossing maar van korte duur want De Heks met haar bij een heks behorende stem krijst: "En wat krijgen wij?", daarbij onder meer refererend aan de ruim 100 euro die de leerkrachten in het basisonderwijs deze dag als attentie krijgen.

De Stola mompelt iets onverstaanbaars en trekt zich met een rood aangelopen gezicht terug.

Na dit korte intermezzo keert de rust niet terug, integendeel.

Als De Blater het rookhok uitkomt wordt hij direct aangeschoten door Wannabe over zijn veranderde kapsel.

Ik kijk even vernietigend in haar richting want het risico is groot dat De Blater de rest van de tijd tot aanvang van de lessen gaat vullen met nietszeggende, nutteloze informatie in drievoud.

En inderdaad gaat zijn elastieke bek open en volgt er een stortvloed aan klanken waaruit ik nog net kan opmaken dat je er in de keuken verzorgd moet uit zien.

Op het moment dat hij dat zegt kijk ik naar links en zie Challe, zijn consumtiefmaatje waar het haar uit alle mogelijke gaten groeit en waarbij ik niets van verzorging kan onderscheiden.

Ik durf het gezelfschap aan mijn tafeltje niet meer aan te kijken en concentreer me heel even op de dames die aan het belendende tafeltje zitten.

Daar krijg ik nog net de opmerking van Mijn Juf mee die tegen Juf Sloof iets te hard fluistert: "Ze vallen er bijna uit!"

Juf Sloof kijkt niet al te subtiel om mij heen en bestudeert een ogenblik Wannabe om daarna een afkeurend gesis te laten horen.

De Kookjuf werpt zich nu ook in de strijd en merkt niet al te subtiel op dat haar armband dan wel nep is maar haar borsten tenminste echt.

Hilarisch gekrijs stijgt op, zo hard dat het geluid van de zoemer bijna verloren gaat.

Gelukkig is het tijd.

Ik moet er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als het gezelschap nog vijf minuten in de koffiekamer had moeten doorbrengen.

Op de dag van de leraar gaat het onderwijzend personeel de strijd weer aan met de weerbarstige pubers om tijdens de daarop volgend pauze getrakteerd te worden op een warme appelflap.

Geen 100 euro maar toch een blijk van waarderen of gewoon gewoonte....?