Jaloersheid.

Ik vind het bewonderenswaardig van de drie directieleden dat ze er werkelijk alles aan doen om het de rest van het personeel zo goed mogelijk na de zin te laten hebben.
Kennelijk was het hen opgevallen dat de stemming 's morgens in de koffiekamer meer iets weg had van een begrafenis dan van een uitbundig bruiloftsfeest.
En het moet gezegd, als je al vroeg aanwezig bent is het niet altijd een genoegen om de collega's met gezichten binnen te zien komen waar hun grafstemming van af te lezen valt.
Er zijn maar weinig aanwezigen die fris en fruitig tussen acht uur en kwart over acht binnen komen en degene die op dat tijdstip wel in een opperbest humeur is wordt door de rest dood gekeken zodat de grafstemming weer meer dan van toepassing is.
En als ik dan toch heel eerlijk moet zijn behoor ik, meestal, niet tot meest uitgelaten aanwezigen. Voor mij is het ochtenddevies: "Voor tien uur geen polonaise aan mijn lijf en niet zeuren aan mijn hoofd".
Maar soms wordt dat devies door een plotselinge omstandigheid doorbroken en behoor zelfs ik op het onmenselijk vroege tijdstip van acht uur tot de "partybeesten".
Uitbundig ben ik nog niet als ik binnenstap. Het inmiddels bekende ritueel wordt in stilzwijgen herhaald, motorpak uit, spullen uit mijn tas, melk in de koelkast, kopje koffie, rustig aan een tafeltje gaan zitten en alleen het hoognodige zeggen zoals goedemorgen.
Als ik met koffie en al op een stoel neerval zijn Wannabe en Naar juist bezig met het doornemen van de kattenbel, een herderlijk schrijven van de directie met daarin de meest urgente zaken die een ieder zou moeten weten.
"Oh, je mag niet meer tongzoenen in de school", laat Wannabe zich lachend ontvallen terwijl ze met de kattenbel zwaait. Heel even kijken Naar en ik haar niet begrijpend aan maar dan gaat, redelijk snel vind ik gezien het tijdstip, bij mij het licht aan.
"En ik wilde nou net vandaag de eerste de beste die ik zag boven op haar....". Verder ga ik niet want quasi geschrokken kijk ik de beide dames aan en schud verschrikt mijn hoofd.
"Eh, nee, toch maar niet!" flap ik er achteraan.
"Ja, beter van niet," giechelt Wannabe, hetgeen ik alleen maar kan beamen.
"Oh", roept Naar. "Je mag ook niet aan en om elkaar hangen, wat dat ook mag zijn."
In de tussentijd stromen meer bedrukte gezichten de koffiekamer binnen die bijna direct opfleuren als ze de reeds uitgelaten stemming onder de andere aanwezigen gewaar worden.
Het werkt als een kettingreactie.
Grofstoffelijk grijpt Naar vast en drukt haar aan haar borst waardoor Naar waarschijnlijk de adem wordt ontnomen maar wat maakt het uit, waarna er van alle kanten wordt geroepen dat zoiets voortaan niet meer mag. De stemming is goed en de opzet van de directie is geslaagd.
Het is kwart over acht en het lijkt wel of er een uitbundig bruiloftsfeest wordt gevierd.
Ik zie vanuit mijn ooghoeken dat iemand zelfs confetti in de lucht gooit.
Als ik beter kijk blijken het de restanten van de kattenbel te zijn en dat is waarschijnlijk het enig juiste wat er mee gedaan kan worden.
Want ondanks de grappen en de grollen die er om de opmerking gemaakt worden zijn alle aanwezigen het er over eens dat het op een middelbare school onzinnig is om zoenen te verbieden tenzij de opmerking echt was bedoeld om de sfeer te verbeteren.
Iets waarvan ik natuurlijk weet dat het niet de bedoeling is geweest.
Waarschijnlijk heeft er een ander gevoel aan deze opmerking ten grondslag gelegen.
Jaloersheid!!
Ik vermoed dat één of misschien wel meerdere directieleden jaloers is geweest en de zon niet kan zien schijnen.
Iets wat je zelf niet meer doet of krijgt moet je zeker een ander verbieden!!