Fruitsalade.

Een fikse noordwester raast over het land. Oké, een beetje overdreven is het wel maar er staat een stevige bries. Gister hoorde ik op het journaal dat er voor het eerst sinds 1976 beperkte dijkbewaking is voor de gehele Nederlandse kust en dat zowel de sluizen in de Oosterschelde als de stormvloedkering in de Nieuwe Waterweg gesloten worden.
Dus er staat inderdaad een stevige bries die bij gelegenheid ook nog eens gepaard gaat met fikse regen- en hagelbuien.
Toch heb ik vanochtend weer gewoon mijn motorpak aangetrokken en ben stoer dwars door de storm heen naar school gereden.
Heerlijk in de wind hangen.
Minder prettig is het als ik een half uur later als een verzopen kat van de motor stap. Maar als ik eenmaal binnen ben oogst ik alom bewondering, de enige echte "die hard" die de school rijk is, want De Blater zal met deze weersomstandigheden, overigens ook onder de meeste andere omstandigheden niet met zijn motor komen en valt dus niet onder de categorie "echte motorrijders" hetgeen maakt dat de natte ontberingen snel vergeten zijn.
Als ik eenmaal van al mijn natte spullen ontdaan ben schuif ik de koffiekamer binnen, bedien mezelf van een onontbeerlijke espresso en val vervolgens neer aan een tafeltje waar De Kookjuf en Mijn Juf al zitten.
Ik val midden in het gesprek en vang nog net op dat een leerling Sportyspice heeft omschreven als "die nogal brede juf", wat gezien de reputatie van die leerling een behoorlijk nette omschrijving is.
"Ze is nog veel dikker geweest", zegt De Kookjuf zachtjes, daarbij stiekem om zich heen kijkend of niet niemand anders mee luistert.
"Ze heeft een band om haar maag en daardoor kan ze het een beetje binnen de perken houden."
"Kan ze ook niet een bandje om haar nek krijgen?" vraagt Mijn Juf wat weer direct tot geproest leidt bij de andere tafelgenoten.
De glimlach op het gezicht van De Kookjuf houdt niet lang stand.
Met redelijk veel bravoure stapt De Blater binnen.
Ik gniffel even als ik zie dat het ook vandaag kennelijk geen weer was om met de motor te komen. Waarschijnlijk blijf ik nog geruime tijd de nummer 1 "die hard" van de school.
Na mijn korte moment van glorie keer ik weer terug in de realiteit.
"Ik hou er niet van om te improviseren," hoor ik haar verzuchten. "In ieder geval niet de eerste lesuren, daarna maakt het me niet zoveel uit."
"Wat is er fout gegaan," vraagt Mijn Juf belangstellend terwijl Juf Sloof ook aan ons tafeltje aanschuift.
"Hij kan niet eens fatsoenlijk boodschappen doen", gaat De Kookjuf verdrietig verder en daarbij geeft ze een kort knikje in de richting van De Blater.
"De leerlingen moeten vandaag een fruitsalade maken maar meneer daar, en ze maakt een heftige beweging met haar hoofd in de richting van De Blater, is vergeten fruit te bestellen. Nu kan ik weer iets anders gaan verzinnen."
De Blater heeft zich in de tussentijd in beweging gezet en loopt achter De Kookjuf en Juf Sloof langs. Ik zie hoe het gezicht van Juf Sloof betrekt, het altijd vriendelijke gezicht verstrakt helemaal en haar ogen, die nog geen tien seconden straalden, zien er plotseling uit als gitzwarte gloeiende kooltjes.
"Waarom heb je geen fruit ingekocht? We moeten toch een fruitsalade maken?" vraagt De Kookjuf aan De Blater nog redelijk beminnelijk, althans gezien de omstandigheden.
De daaropvolgende drie minuten hoor ik een vaag onverstaanbaar gewauwel. Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat De Kookjuf maar nasi moet gaan maken, maar dan zonder kip want die is hij ook vergeten te kopen.
Langzaam begin ik te begrijpen waarom de twee restaurants waar hij eerder als kok heeft gewerkt failliet zijn gegaan.
Ik wil niet weten wat ze me daar zouden hebben voorgezet als ik als dessert fruit zou hebben besteld.
Misschien wel nasi zonder kip!