Collegialiteit.

Een dag zonder leerlingen op school zou in principe een rustige dag moeten zijn. Maar dat geldt niet voor een dag als vandaag.
"Handelingsplanbesprekingen"!
Het woord, dat het bij galgje niet verkeerd zou doen, hangt voor een groot aantal collega's als een soort zwaard van Damocles boven hun hoofd.
De afgelopen weken hebben vooral de groepsleerkrachten zich in het zweet gewerkt om voor elke leerling in de klas een handelingsplan voor de komende periode op te stellen.
Regelmatig is er in die periode gevloekt, gezucht en gesteund, vertwijfeld gezocht naar doelen. Zijn er papieren verfrommeld, attitudelijsten bestudeerd en vakleerkrachten die hun werk niet naar behoren hebben gedaan verwenst.
Menigeen heeft slapeloze nachten gehad en dat alleen maar om een formuliertje van twee kantjes dat in de komende maanden het leven van elke afzonderlijke leerling zou moeten gaan beheersen.
Vandaag is de dag waarop de eerste plannen worden besproken, waar de groepsleerkracht met verve probeert zijn ideeën te verdedigen, waar sommigen angstvallig door de mand vallen en waar een selecte groep de hand boven het hoofd wordt gehouden ondanks het feit dat de plannen niet voldoen aan de gestelde kwaliteitseisen.
Mais, c'est la vie!
Voor mij is het een dag dat ik geen verplichtingen heb, dat ik een uurtje later kan beginnen, dat ik losse eindjes aan elkaar kan knopen en waar ik kan genieten van de gestreste drukte om me heen zeker als blijkt dat juist op deze dag het koffieapparaat niet naar behoren functioneert.
Ik heb nog geluk.
Als ik redelijk uitgerust na het weekeinde binnenstap kan ik nog net één kopje espresso uit het apparaat wringen. Na mij is het kennelijk gedaan met de koffiepret.
De eerste die mis grijpt is Die Blauwe. Met een wezenloze uitdrukking op zijn gezicht staart hij naar het apparaat alsof hij elk moment verwacht dat het koffieapparaat een verklaring gaat geven waarom juist hij verstoken blijft van koffie.
Na een tiental seconden dringt het eindelijk tot Die Blauwe door dat het apparaat niet aan zijn wens gaat voldoen. Verbaasd over zoveel onrecht draait hij zich om en gaat mokkend achter een computer zitten.
Er volgen nog een aantal slachtoffers die in diverse gradaties van afgrijzen kenbaar maken dat het ongehoord is dat het apparaat niet werkt, zowel verbaal als non-verbaal uiten ze hun ongenoegen om daarna in meer of mindere mate gepikeerd huns weegs weer te gaan. Kennelijk komt niemand op het idee om wat aan het probleem te doen, schakelt niemand Popie Jopie in, neemt geen enkele mopperaar initiatief dat kan leiden tot het verzachten van het lijden.
Dan, rond tien uur, is één van de besprekingen afgelopen en stappen verhitte koppen de koffiekamer binnen. Iedereen schaart zich direct om het bewuste apparaat om, net als hun voorgangers, tot de conclusie te komen dat het niet werkt.
Maar nog voor er uit de groep wachtenden gemor komt klinkt de stem van Die Blauwe door de ruimte.
"Truus, het koffieapparaat werkt niet. Kan jij er niet snel voor zorgen dat het gemaakt wordt want dit is toch geen doen!"
Truus, die toch al verhit uit de bespreking is gekomen en van wie de konen al hoogrood zijn, verschiet zo mogelijk nog meer van kleur en bitst terug: "Er zijn er hier nog meer die het apparaat kunnen maken. Waarom moet het altijd op mij aankomen!"
Die Blauwe zoekt schaapachtig dekking voor de woede aanval van Truus en waagt het niet om haar van repliek te dienen. Hetgeen, zelfs in mijn ogen, een keer een verstandige beslissing is.
Met veel omhaal diept Truus ergens een sleuteltje op, opent het vermaledijde apparaat en ziet in één oogopslag dat er een pak koffie leeg is. In een oogwenk tovert ze een vol pak tevoorschijn en binnen één minuut is het probleem opgelost.
"Dit had je ook zelf kunnen doen", sneert ze nog even.
"En anders had Popie Jopie het wel geweten, maar het is makkelijker om Truus het te vragen. Die doet het toch altijd."
Verbolgen neemt ze zelf koffie en nog steeds kokend neemt ze plaats aan één van de tafeltjes.
Heel even kruisen onze blikken elkaar en het is direct voor mij duidelijk wat ze van Die Blauwe vindt, die overigens niet het lef heeft om zelf koffie te nemen. Pas minuten later zie ik hem behoedzaam naar het apparaat lopen waarbij hij zoveel mogelijk probeert om Truus te vermijden.
"Als hij maar niet denkt dat ik straks ook nog zijn kopje in de vaatwasser ga zetten. Dat doet hij maar mooi zelf", hoor ik Truus nog zeggen als ze hem gewaar wordt.
Ik heb sterk het vermoeden dat Die Blauwe er vandaag weer vrienden bij heeft gemaakt met zijn collegiaal gedrag.