Een beetje opfleuren.

Ik zit nog maar net aan mijn koffie als ik zie dat Juf Lorre met een verhit gezicht de koffiekamer binnenstapt. Ik heb haar vanochtend, voor aanvang van de lessen, al gesproken en vriendelijk gevraagd of ze de cijfers voor het vak brood aan de vakdocent wil vragen.
Uiteraard is ze daartoe bereid want Juf Lorre zal nooit, althans bijna nooit, iemand iets weigeren. Dat zit niet in haar aard en dat is direct ook hetgeen wat zo vaak tegen haar gebruikt wordt of beter waar anderen misbruik van maken.
"Als jij de cijfers boven water krijgt dan zorg ik ervoor dat je vandaag nog de blanco rapporten krijgt", roep ik haar nog na als ze de lerarenkamer verlaat. Een vriendelijke zwaai ten teken dat het goed is, valt mij ten deel."
Maar nu ik haar, enkele uren later, de koffiekamer weer binnen zie komen weet ik al, voordat ze wat gezegd heeft, dat ze de cijfers nog niet heeft.
Met een enigszins rood hoofd, voor zover je dat bij getinte mensen kunt zien, mikt ze haar tas op de tafel en mompelt wat voor zich uit.
"Ik word er gek van", hoor ik haar prevelen.
Heel even weet ik niet of ik op haar uitspraken moet reageren maar seconden later wordt me het dilemma al uit de hand genomen."
"Sorry hoor dat ik zo mopper maar ik word er af en toe echt helemaal gek van!"
Vragen hoef ik niet te stellen. Nu de trein eenmaal vertrokken is gaat ze op volle snelheid verder en in haar stem klinkt nog steeds de ingehouden woede door.
"Challe staat alleen maar aan te pappen met die meiden. Zij mogen alles. Hun haar hoeft niet in een staart, sieraden hoeven niet af, ze mogen gezellig met hem staan te kletsen en als ik er iets van zeg valt hij me af waar de leerlingen bij zijn. Ik had me vanochtend voorgenomen om me niet boos te maken maar op deze manier valt er niet te werken met hem. Bovendien doet hij maar waar hij zin in heeft. Ik word er soms echt gek van."
Ik hoef niets te doen, alleen maar een luisterend oor te zijn en soms kan ik, uit eigen ervaringen, een bevestiging laten horen.
Na enkele minuten heeft Juf Lorre genoeg stoom afgeblazen, kijkt mij aan waarbij haar duidelijk iets te binnen schiet.
"Oh, door dat alles ben ik de cijfers ook nog vergeten!"
Ik antwoord haar dat de cijfers minder belangrijk zijn dan zij en dat ze vandaag of morgen nog wel zullen komen. Mismoedig laat ze zich in haar stoel vallen.
In de tussen tijd is Juf Sloof bij ons komen zitten en maakt De Heks aanstalten om zich ook bij ons aan te sluiten. Maar nog voor zij een stoel naar achteren heeft kunnen schuiven zeg ik haar dat ze daar niet kan gaan zitten.
Hoogst verbaasd kijkt ze me aan.
"Nee, het kan echt niet", beantwoord ik haar vragende blik.
"Ik kan toch niet aan een tafeltje gaan zitten met alleen maar mensen van de overzeese rijksgebieden. Wat zal de rest wel niet van mij denken!"
Schaterend valt De Heks op de stoel en geeft mij een vette knipoog.
"Ik laat me door jou niet wegjagen, lelijke kaaskop!"
Daarna ontspint er zich een kleine maar heftige en vooral luide woordenwisseling waarbij enkele collega's aan andere tafeltjes verontrust omkijken, bang dat het menens is.
Maar gelukkig weet Juf Lorre wel beter en vanuit mijn ooghoeken zie ik dat er langzaam weer een glimlach doorbreekt.
Als we even later, geroepen door de bel, weer naar onze smachtende leerlingen vertrekken trekt ze me nog even aan mijn mouw en zegt: "Nog bedankt voor de rapporten. Ik heb het nu op mijn hand geschreven zodat ik de cijfers niet vergeet."
Daarna zie ik haar fier en een beetje opgefleurd weglopen, weer helemaal gereed om de strijd aan te gaan.
"Ik mag ze wel, Juf Lorre!"