Debiliseren?

Het is erg rustig als ik om ongeveer tien voor negen de koffiekamer binnenstap.
Een vreemde tijd.
Deze week is er een veertig minuten rooster en dat betekent een verschuiving van lesuren. Mijn eerste les begint om vijf over negen dus ik ben netjes op tijd.
In de koffiekamer zie ik dat ADHD, voor zijn doen, redelijk rustig achter de computer aan het werk is. Deze keer geen getrommel, geen gefluit, geen tralala of nog meer met muziek gepaard gaande gekkigheid. Geconcentreerd zie ik hem bezig met iets wat op een sjabloon lijkt.
Vriendelijk groet ik hem waarna hij een ogenblik opkijkt en iets bromt wat ik maar interpreteer als een groet terug.
Ook Wannabe is aanwezig en erg druk met niets doen. Ook haar wens ik vriendelijk een goedemorgen welke beantwoord wordt met een kort knikje en iets wat veel weg heeft van een poging tot glimlachen.
Voor een kleine drie minuten verdwijn ik vervolgens in de garderobe en als ik terug kom is het tweetal nog steeds bezig met de werkzaamheden waar ze eerder ook mee bezig waren.
Natuurlijk neem ik mijn inmiddels onafscheidelijke espresso en loop hierna naar mijn postvak om te kijken of er nog zaken zijn die mijn dringende aandacht direct verdienen. Maar, zoals meestal, is er niets bijzonders.
Kennelijk heeft mijn actie invloed op Wannabe want ook zij zet zich in beweging richting haar postvak. Rakelings scheert ze langs mij, grijpt haar bak, haalt er en handgeschreven papiertje uit, werpt er een korte blik op en ontsteekt een tiende van een seconde daarna in razernij.
"Is ze nu verdomme helemaal bedonderd!", fulmineert ze waarbij er enkele druppeltjes speeksel, waarschijnlijk niet bedoeld, haar mond verlaten.
Ik wil wel terug deinzen maar ik sta al met mijn rug tegen de muur.
Met woedende ogen kijkt Wannebe mij aan alsof ik degene ben geweest die het briefje in haar postbak heeft gedeponeerd.
"Waar haalt ze het lef vandaan!?", gaat ze nog steeds boos verder.
Niet alles begrijpend kijk ik haar aan. Ik snap dat hetgeen er op het briefje staat de woede heeft opgewekt van Wannebe maar ik weet niet wat er op het briefje staat.
Mijn hulpeloze blik is waarschijnlijk genoeg aanleiding voor Wannebe om verder te gaan.
"Meut heeft het in haar botte hersens gehaald om tijden voor gesprekken met mijn leerlingen vast te leggen zonder dat ik daar iets van weet. Dat zal toch zeker niet!"
Ik begrijp nu enigszins haar woede en knik instemmend. Maar voor ik goed en wel haar mijn verbale steun heb kunnen betuigen is ze al verdwenen. Het enige wat ik nog hoor zijn haar venijnige stappen in de gang en ik ben blij dat ik niet in de schoenen van Meut sta.
Intussen is Die Blauwe ook binnengekomen en gaat, zonder te groeten, aan een tafeltje zitten.
Ik werp een blik op de klok en zie dat ik nog maar een paar minuten heb voor mijn les begint.
Ik pak de noodzakelijke spullen bij elkaar en ga naar mijn lokaal.
Als de les eenmaal is opgestart loop ik even terug richting de koffiekamer om nog wat op te halen. In de gang kom ik een leerling tegen die mij vraagt of ik Die Blauwe heb gezien.
Ik antwoord de jongen dat ik hem het laatst in de lerarenkamer heb gezien. Samen lopen we naar boven en treffen daar Die Blauwe aan die achter een koffie zit en geen enkele aanstalten maakt om naar zijn klas te gaan.
"Waar blijft u, de les is al begonnen meneer?", hoor ik de leerling beleefd vragen aan Die Blauwe.
Die reageert redelijk geagiteerd: "Waar bemoei jij je nu weer mee. Het is nog geen tijd. Ik kom je direct halen."
"Maar we moesten toch eerder beginnen omdat de lessen maar veertig minuten duren", antwoordt de jongen, die helemaal niet van zijn stuk is gebracht door de onvriendelijke bejegening van zijn leraar.
Een moment kijk ik om en zie het verschrikte gezicht van Die Blauwe die iets mompelt wat voor mij onverstaanbaar is. Misschien is het wel een verontschuldiging geweest, misschien.
Vlug verlaat hij de koffiekamer om daar anderhalf uur later weer terug te keren en tot mijn grote verbazing hoor ik hem trots vertellen dat hij vergeten was dat er een veertig minuten rooster was en dat hij door een leerling gehaald is.
Meewarig schud ik mijn hoofd over zoveel onbenul en onterechte trots.
Men zegt vaak dat een baas na een aantal jaren op zijn hond gaat lijken. Is het misschien ook mogelijk dat een leraar na een aantal jaren gaat debiliseren en dezelfde verstandelijke vermogens als zijn leerlingen gaat aannemen? In dit geval een IQ van onder de zestig!