Geluk.

"Ik ben helemaal naakt!", hoor ik plotseling een vrouwenstem achter me zeggen.
Bij het woord "naakt" ontwaak ik spontaan uit mijn toestand van nagenoeg volledige apathie die, sinds ik een kwartiertje eerder de koffiekamer binnenstapte, zich als een warme deken over mij heeft uitgespreid.
In de nevel waarin ik nog gedeeltelijk verkeer probeer ik te ontwaren wie de woorden heeft gesproken maar het woord "naakt" heeft een dusdanige aantrekkingskracht op mij dat ik me over de boodschapper niet al te druk maak.
Dom!
Op het moment dat ik me omdraai besef ik dat ik een gruwelijke fout maak en schiet het door mijn brein dat het Wannabe is van wie de opmerking afkomstig is en een moment vrees ik dat ze werkelijk naakt is.
De draaiende beweging heeft zich echter al ingezet en ik ben niet meer in staat om daar verandering in te brengen. Zelfs voor het stijf dicht knijpen van mijn ogen ben ik te laat.
Maar tot mijn grote opluchting word ik geconfronteerd met een totaal aangeklede Wannabe.
"Ik voel me helemaal naakt!", declameert ze en ik weet niet zeker of ze dezelfde woorden als de eerste keer gebruikt.
Misschien heeft mijn verstand een spelletje met me gespeeld en zijn de woorden in mijn hoofd verbasterd zodat ik dacht dat ze daadwerkelijk naakt zou zijn. Een gedachtegang die me kippenvel bezorgt.
"Ik ben vanochtend vergeten mascara op te doen. Moet je kijken. Het ziet er toch niet uit."
Met dat laatste ben ik het hartgrondig eens en ik knik uitbundig bij deze waarheidsgetrouwe uitspraak van 'Wannabe. Jammer dat haar zelfkennis alleen maar betrekking heeft op de toestand waarin ze nu verkeert en dat ze waarschijnlijk van mening is dat ze er andere momenten wel goed uitziet.
Kennelijk ziet Wannabe mijn spontane reactie hetgeen ertoe leidt dat ik word getroffen door een dodelijke blik. Gelukkig is deze blik alleen maar in de figuurlijke zin dodelijk net zoals de uitspraak over het naakt-zijn van Wannebe op die manier geïnterpreteerd moet worden en ik realiseer me dat ik in binnen enkele minuten twee keer van geluk heb mogen spreken.
Nog voor Wannebe verder kan reageren op mijn instemming over haar uitspraken wordt alle aandacht opgeslokt door De Azijnpisser die met veel ophef de koffiekamer in komt stuiven. Ik heb nooit geweten dat een zo'n schriele verschijning zoveel luchtverplaatsing te weeg kan brengen.
Heel even denk ik dat ze mij aan gaat spreken maar dan kijkt ze langs me heen en ik realiseer me dat haar venijnige pijlen op een ander worden afgeschoten en ik prijs me wederom gelukkig.
"Je heb een leerling als afwezig op de absentenlijst gezet", vaart ze uit tegen ADHD, die al trommelend in een hoekje zit te genieten van zijn lunch.
"Een leerling die naar de dokter is geweest en dat stond in de klassenmap."
"Leerlingen die niet aanwezig zijn krijgen een streepje voor afwezigheid ongeacht de reden waarom ze afwezig zijn", zegt ADHD tussen een roffel en een hap brood door.
Om aan te geven dat daarmee voor hem het gesprek is afgelopen probeert hij nonchalant, met nog wat kruimels in zijn mond, te fluiten.
Het resultaat is verbluffend en resulteert erin dat ik voor de tweede keer een ongekende luchtverplaatsing gewaar word.
Als het stof weer enigszins is neergedaald hoor ik hoe er in een hoekje van de koffietafel iemand opnieuw achteloos bezig is met het produceren van diverse geluiden die zo thuis zouden kunnen horen in een hoorspel van Orson Wells.
Soms mag ik ADHD wel.