Aasgieren.

Het mooie van een cyclus is, dat op gezette, soms met elkaar afgesproken, tijden alles zich weer herhaalt.

Zo krijgen bomen in de lente bladeren om ze in de herfst weer te verliezen en ze dan weer te krijgen.

De klok loopt zijn rondje van vierentwintig uur.

De zomer laat zich aflossen door de herfst, die door de winter en vervolgens gaat de daarop volgende lente weer over in de zomer.

De meeste cycli hebben hun charme.

Zo ook de tijdkring van de week. Elke week is er een vrijdag die steevast twee vrije dagen inluidt, een prettig vooruitzicht.

Maar de weekreeks heeft ook een immens nadeel: "De maandagochtend".

En deze maandagochtend vormt daarop geen uitzondering. Sterker nog, over deze maandag valt op het vroege uur al een schaduw.

Als ik de koffiekamer binnenstap schreeuwt een veelkleurig A-4tje mij tegemoet dat Challe vandaag 60 jaar wordt.

Die schreeuw wordt enkele minuten later nog overstemd door Challe zelf die een T-shirt aan heeft met daarop de aankondiging dat hij inderdaad de leeftijd van zestig heeft bereikt en dit nadrukkelijk verbaal ondersteunt.

Wat aan het behalen van de leeftijd van zestig zo bijzonder aan is ontgaat mij.

Er zijn de afgelopen eeuwen meer mensen zestig geworden en als er al iemand is die in dit kader een bijzonder daad heeft geleverd dan is het Julius Caesar, die met de invoering van zijn Juliaanse kalender, er voor heeft gezorgd dat iedereen eens in de 365 dagen jarig is. Trieste uitzondering hierop vormen de mensen die de pech hebben om op 29 februari jarig te zijn en dit heuglijke feit dus maar eens in de vier jaar mogen smaken.

Maar Challe vindt het kennelijk een mijlpaal en wil daar uitgebreid van genieten, vooral van de aandacht van de dames die hij meent te mogen ontvangen.

En tot mijn grote verbazing krijgt hij die ook.

Spontaan springen Juf Bassie en Meut op, feliciteren hem en, tot groot genoegen van Challe zelf, zoenen hem luidruchtig op beide wangen.

Naast mij staat Truus met een zucht op en herhaalt met enige tegenzin, datgene wat zich net voor mijn ogen heeft afgespeeld.

Van verbijstering val ik bijna van mijn stoel als ik zie dat zelfs Nee Liefje, weliswaar nadat ze een aantal malen heeft geslikt, Challe feliciteert en zoent.

Het is dat ik daar zelf getuige van ben anders zou ik het nooit hebben geloofd maar Nee Liefje geeft Challe echt twee zoenen op de wangen.

Omdat ik niet achter kan blijven steek ik mijn hand uit en vraag voor alle zekerheid of hij van mij ook verwacht dat ik hem zoen. Gelukkig voor mij antwoordt Challe ontkennend.

Vol hoofdbrekens loop ik niet veel later weg.

De meest prangende vraag die door mijn hoofd blijft spoken is waarom al die vrouwen een toch wat morsige man als Challe spontaan zoenen, iets wat ze anders, zelfs onder dwang, niet zouden doen. Zeker Nee Liefje niet.

Het antwoord krijg ik tijdens de kleine pauze.

Op de verschillende tafels staan dozen met het opschrijft "Oliebollen", de jaarlijkse traktatie van Challe.

Als aasgieren vallen, vooral de dames, aan op de dozen met oliebollen. Ik zie hoe de kartonnen dozen bijna worden verscheurd om bij de inhoud te komen. Poedersuiker dwarrelt door de lucht, valt overal neer en zorgt ervoor dat de koffiekamer in een vervroegde kerstsfeer komt.

Graaiende handen pogen oliebollen vast te pakken waarbij dat zo hardhandig gebeurt dat de olie uit de bollen druipt.

Gulzige monden sluiten zich om de door Challe ingebrachte bollen, vermalen ze tot een brei en transporteren het uiteindelijk naar het diepe binnenste om vervolgens het ritueel nog eens te herhalen, en nog eens, en...!

Nu begrijp ik waarom de aanvankelijke aversie voor Challe vandaag even op de achtergrond is gedrongen.

Want stel je eens voor dat je als aasgier geen oliebollen had gemogen omdat je hem niet had gefeliciteerd en gezoend!