Beter van niet.

Soms heb ik wel eens het idee dat sommige mensen er echt alles aan willen doen om te laten zien dat ze echt sufferds zijn.
Neem nu vandaag Die Blauwe die het weer voor elkaar heeft gekregen om aan mijn verwachtingspatroon te voldoen. Iets wat ik eigenlijk bewonderenswaardig vind.
Vorige week duurde het een tijdje voor hij eindelijk door had dat er geen vijftig maar een veertig minuten rooster werd gehanteerd. Het was zelfs zo gênant dat een leerling hem daarop moest attenderen en dat hij daar later zelfs nog prat op ging.
Vandaag is het de omgekeerde wereld.
Omdat Popie Jopie ziek is staat de zoemer nog ingesteld op het veertig minuten rooster. Om vijf over negen klinkt dan ook vrolijk de hinderlijke zoemer door het hele schoolgebouw.
Die Blauwe kijkt op de klok, verbaast zich over het vreemde tijdstip waarop de bel gaat, denkt vervolgens geen seconde daarover na en springt plichtsgetrouw op om zijn leerlingen uit de grote hal te gaan plukken.
Helaas wordt hij daarbij tegen gehouden door Grofstoffelijk die hem er fijntjes op wijst dat deze week het vijftig minuten rooster weer van toepassing is.
Geamuseerd kijk ik toe hij allerlei moeite doet om zich uit deze situatie te praten, hetgeen hem uiteindelijk, na tien minuten proberen, niet lukt, waarna hij maar afdruipt naar zijn klas omdat het inmiddels wel tijd is.
Nu is Die Blauwe vandaag niet de enige waarbij het allemaal niet mee zit.
Ver in de middagpauze komt De Kookjuf met een verhit gezicht de personeelskamer binnenlopen met een grijs geldkistje onder haar armen.
"Weet je wat mij nu weer is overkomen?" begint ze.
Zonder een verder verhaal af te wachten zeg ik: "Je geldkistje is open geschoten."
Heel even kijk ze me beduusd aan en knikt dan volmondig ja. "En nog wel op de trap ook. Al het geld lag overal."
Nog voor ik me een voorstelling heb kunnen maken van al het fladderende geld in het trappenhuis komt Truus binnengestormd met zowaar een nog roder gezicht dan De Kookjuf zo even.
"Zit ik een uur te werken achter die computer, wil ik het opslaan, zegt dat ding dat de schijf vol is", briest ze. "Een heel uur voor niks gewerkt. Alsof ik niets beters te doen heb!"
Gelukkig toont Mijn Juf enig medeleven en vraagt belangstellend: "Had je het niet op je memorystick op kunnen slaan?"
Het duurt heel even voor deze informatie tot Truus doordringt.
Dan maakt ze zich wat kleiner alsof ze er niet wil zijn en mompelt: "Oh, dat ben ik vergeten!"
Gegeneerd kijkt ze even in het rond, murmelt nog iets onverstaanbaars en werpt zich vervolgens, uit pure nood, maar op haar tupperware doos waarin de één of andere ondefinieerbare smurrie zit.
Om maar niet naar het onsmakelijke goedje te moeten kijken dat Truus nu dapper naar binnen werkt laat ik mijn blik afdwalen naar Juf Bassie die aan het tafeltje is aangeschoven.
In haar hand houdt ze een glas met daarin iets wat moet lijken op "cup a soup" maar wat bijna net zo ondefinieerbaar is als het voedsel dat Truus verwerkt.
Toch schiet bij mij nagenoeg direct de reclameslogan te binnen: "Vier uur cup a soup, dat zouden meer mensen moeten doen". En hoewel het nog lang geen vier uur is zou de slogan goed van pas zijn gekomen bij een aantal acties die ik vandaag van diverse collega's heb mogen aanschouwen.
Dan pas zie ik het gezicht van Juf Bassie dat geheel vertrokken is.
"Ruikt dit naar kots?", vraagt ze aan Truus terwijl ze het glas onder haar neus duwt.
Maar Truus weert het glas af en Juf Bassie ruikt zelf nog maar eens aan de warme substantie die in haar glas drijft.
"Weet iemand van jullie toevallig ook wie er hier boulimie heeft want het ruikt er echt naar!", bevestigt ze haar eigen vermoeden en neemt vervolgens, zonder ook maar één spier te vertrekken, nog maar eens een ferme slok.
Onwillekeurig schiet de reclamekreet weer door mijn hoofd en ik denk: "Beter van niet!"