Aanblik.

Soms word je 's morgens vroeg al geconfronteerd met zaken waar je eigenlijk helemaal niet mee geconfronteerd wil worden en zeker niet op maandagochtend voor half negen.
Eigenlijk begon de week zoals elke week begint, een beetje in mineur.
De vrijheid, geneugten en onbevangenheid van het weekeinde moeten nog even afgeschud worden en het vizier moet weer helder gesteld worden op wat in de rest van de week komen gaat.
Sommige mensen hebben duidelijk minder moeite met de overgang van het weekend naar de werkweek dan anderen.
Dat is ook goed te zien als je jezelf strategisch hebt opgesteld, in de nabijheid van het koffieapparaat dus.
De eerste die met een gezicht als een oorwurm binnenstapt is de Azijnpisser. Aan haar houding is duidelijk te zien dat het niet naar wens gaat. Haar hele wezen straalt het uit. Als iemand dan ook nog een beetje rumoerig is kijkt ze vernietigend die kant op en mompelt iets wat op een verwensing moet lijken.
De volgende die in mijn blikveld verschijnt is Juf Bassie. Niet echt humeurig maar aan de donkere wallen onder haar ogen te zien is het weekend zwaar geweest. Nog duidelijk vermoeid tapt ze een cappuccino en valt vervolgens in de dichtstbijzijnde stoel neer.
Zo volgt er een hele stoet van collega's. De meesten met een wat uitgestreken gezicht, behalve ADHD die vrolijk fluitend en trommelend binnenstapt en vervolgens vanaf diverse hoeken van de koffiekamer dodelijke blikken krijgt toegeworpen, hetgeen hem allerminst deert.
Dan stapt Challe door de deur en posteert zich voor het koffiezetapparaat terwijl hij pogingen doet om zijn, eens witte, jasje dicht te knopen. Omdat hij meer bezig is met zijn tuniek vergeet hij min of meer zijn koffie wat weer leidt tot een opstopping voor het apparaat en enkele goed bedoelde verwensingen aan zijn adres. Door het tumult dat hierdoor ontstaat ontwaakt Nee Liefje, die kennelijk ook een redelijk druk weekeinde heeft gehad, uit haar sluimertoestand en kijkt naar Challe die nog steeds bezig is om zich fatsoenlijk aan te kleden.
Ik zie hoe zich een rilling door haar lichaam trekt en vervolgens kijk ik in een gezicht dat oprechte walging uitstraalt.
"Weet je wat hij vorige week heeft gedaan?", zegt ze met een stemmetje waar de afkeuring van af druipt.
Niemand reageert wat voor Nee Liefje het teken is om door te gaan met haar verhaal.
"Vorige week had hij zijn T-shirt binnenstebuiten aan. Toen een leerling daar iets van zei trok hij het shirt uit. Zo voor de klas!"
Weer zie ik de onverholen weerzin bij Nee Liefje als ze weer terug denkt aan hetgeen waaraan zij blootgesteld is en de kleur op haar gezicht wordt hoogrood.
"In de klas, waar iedereen het kon zien! Ik ook!"
Ik kijk nog even in de richting van het koffieapparaat en zie daar het ietwat morsige figuur van Challe staan en ik kan me de verontwaardiging en vooral de afkeer van Nee Liefje voorstellen.
Gelukkig is mij de aanblik bespaard gebleven.
De overige dames in het gezelschap tonen medeleven met Nee Liefje en dat brengt haar weer een beetje tot bedaren. Ze krijgt weer een normale kleur en zakt vervolgens opnieuw weg in haar schemerwereld.
Dat had ik ook beter kunnen doen, me terug trekken in mijn schemerwereld. Maar ik moet zo nodig nog wat rondkijken.
De ophef rond de koffie is voorbij. De meeste mensen zijn nu binnen en maken zich op voor de confrontatie met de leerlingen.
Mijn aandacht wordt getrokken door een beweging vanuit de garderobe.
Ik kijk spontaan in die richting en zie hoe de Queen Mum in het kleine halletje tussen de garderobe en de koffiekamer blijft staan.
Ze sjort haar trui een stukje omhoog en ik wordt ongewild geconfronteerd met enkele rollen witte massa die boven een broek uitpuilen en die ik liever niet had gezien. Eerlijkheidshalve gebied het mij te zeggen dat ze de laatste tijd wat kilootjes is kwijtgeraakt maar na wat ik in een tiende van een seconde heb gezien is dat bij lange na nog niet genoeg.
Verschrikt verslik ik me in mijn koffie, loop rood aan en besluit om de rest van mijn tafelgenoten geen deelgenoot te maken van hetgeen ik heb moeten aanschouwen. Ik moet er ook niet aan denken dat ze haar trui zou hebben uitgetrokken net zoals Challe dat met zijn T-shirt had gedaan. Bij die gedachte kruipt er ook bij mij een koude rilling over mijn rug.
Op dat moment begrijp ik het onverbloemde afgrijzen van Nee Liefje.