Wraak.

Soms zijn dagen ronduit saai. Althans saai in de koffiekamer. Geen bijzondere opvallende gebeurtenissen vinden er dan plaats. Of misschien is het gewoon zo'n dag dat ik het niet zie.
Uitgerekend vandaag is het een dag die stilletjes, langzaam en zonder hoogtepunten voorbij is gegaan.
En dat terwijl het buiten toch volop spookt. Stevige regenbuien, felle opklaringen en veel wind, heel veel wind.
Vaak leiden deze weercondities tot onrust binnen de school en als direct gevolg daarvan tot bijzondere gebeurtenissen in de koffiekamer. Dus eigenlijk ben ik redelijk verbaasd dat deze dag die in potentie alles in zich had als een nachtkaars is uitgegaan.
Goed beschouwd waren er natuurlijk wel een aantal kleine speldenprikjes maar gezien het onstuimige weer buiten had ik duidelijk meer van deze dag verwacht.
Eén van die kleine prikjes vind rond de middagpauze plaats. Omdat ik het vijfde lesuur welgeteld één leerling in mijn klas heb stuur ik die iets eerder weg. Hij heeft al bijna vijftig minuten alleen met mij in een klaslokaal moeten doorbrengen en daar wordt waarschijnlijk niemand echt beter van. Als hij weg is pak ik mijn spulletjes snel bij elkaar en loop, nog voor de grote drukte los gaat barsten, naar boven.
Ik herhaal inmiddels het bekende ritueel, tas ergens neerkwakken, brood, appel en banaan uit mijn postvak opdiepen, melk uit de koelkast en dan rustig gaan zitten.
Niet veel later komt Popje binnen vrijwel direct gevolgd door Beachboy. Aan de lichaamshouding van de eerste maak ik op dat het niet helemaal lekker botert tussen dit stel.
Vanuit de pantry hoor ik het licht geagiteerde stemmetje van Popje iets zeggen. Wat ze zegt versta ik niet maar aan de toonhoogte is duidelijk te horen dat ze "not amused" is.
Beachboy die half in de koffiekamer en half in de pantry staat hoor ik met ferme stem antwoorden: "Dat zal toch niet. Dat gaan we echt niet zo doen, we doen het wel op mijn manier."
Ik zie dat hij zich daarna omdraait, zich niet meer bekommert om Popje en met grote stappen richting het rookhok loopt. Popje verschijnt enkele seconden later en gaat beteuterd achter een computer zitten.
Ik neem het stel nog even op en vermoedt dat ze vanavond elkaar nog het één en ander uit te leggen hebben maar voor mij is het nu wel duidelijk wie van de twee het echt voor het zeggen heeft.
Niet veel later schuiven onder andere Truus, Zonnetje, Juf Lorre en Mijn Juf aan het tafeltje waar ik mijn boterhammen al naar binnen heb geschoven.
Er ontspint een gesprek dat nergens over gaat. Trivialiteiten passeren de revue maar niets substantieels komt er uit de kelen van de aanwezigen.
De sfeer is gemoedelijk, er wordt wat gelachen om wat flauwe opmerkingen en verder is iedereen druk met het genieten van het half uurtje "vrije tijd".
De sfeer verandert, althans bij mij, een beetje op het moment dat Mijn Juf ook enkele grappige opmerkingen denkt te moeten plaatsen en dat nog wel ten koste van mijn kinderen, van wie uitgerekend vandaag de jongste achttien wordt.
Fijntjes doet ze uit de doeken wat voor domme acties mijn kinderen soms hebben en ze vertelt dat op zo'n beeldende manier dat de anderen bijna krom liggen van het lachen.
Als een boer met kiespijn lach ik ook maar mee om in ieder geval niet dezelfde indruk te wekken als Popje en Beachboy nog geen kwartiertje geleden.
Maar ik geloof dat er meer plaatsen zijn waar vanavond nog een hartig woordje gesproken moet worden. Of misschien neem ik wel op een andere manier wraak, door bijvoorbeeld alle nootjes op te eten als zij met de honden is lopen. Ja, dat lijkt me leuk.
Ik zal ze krijgen!!!
Het is duidelijk, er is inderdaad vandaag niets voorgevallen en dat leidt tot dit soort onbenulligheden.
Overigens is Mijn Juf wel de honden uit gaan laten en heb ik de nootjes in de tussentijd opgegeten.