Is it safe?

Met een nog beurse kaak val ik neer op een stoel, nadat ik me eerst heb voorzien van de onontbeerlijke koffie.
Op dit vroege uur, het is nog voor acht uur, is het betrekkelijk rustig. Meut en Wannabe zijn de enige twee die al aanwezig zijn. Maar gelukkig zitten zij achter de computers dus heb ik nog even geen last van ze.
In stilte geniet ik, zover dat mogelijk is op het althans voor mij onchristelijke uur, van de donkere, hete espresso. Zo nu een dan wrijf ik over mijn kaak in de hoop dat de aanraking het vervelende gevoel weg zal halen. Tevergeefs.
Schuin achter mij zie ik dat Meut zich losmaakt van de computer en zich naast mij neervlijt.
Gelukkig heeft Wannabe het zo druk met haar computerbewerkigen dat ze zich niet bij ons aansluit en voor de verandering eens een keertje niet het hoogste woord voert.
De Kookjuf is de volgende die zich aansluit, gevolgd door Zonnetje en dan verschijnt De Kale in de deuropening.
Hij bromt iets, ik denk goedemorgen en uit beleefdheid brom ik iets terug. Ik hoop dat hij ook denkt dat het een goedemorgen is!
Dan haast hij zich naar het koffieapparaat, tapt een koffie en, tot mijn uiterste verbazing, neemt plaats op de laatste vrije stoel die er aan ons tafeltje staat.
Omdat ik onbewust weer over mijn kaak wrijf vraagt De Kookjuf of ik kiespijn heb.
Ik geeft een levendige beschrijving van de marteling die ik gisteren heb moeten ondergaan, van de verdovingsspuit via het hardhandig afslijpen van mijn kies tot het storten van het cement over mijn tanden en het hardhandig implanteren van de noodkroon.
Als ik eenmaal klaar ben met mijn uiteenzetting voeg ik er nog aan toe dat ik me kranig heb geweerd en dat ik nu de pijn draag als een man!
Hoon valt mij ten deel, vooral van de vrouwelijke tafelgenoten.
Dan zegt De Kale dat hij binnenkort ook twee kronen moet laten zetten en dat hij dat al zeker drie jaar af heeft kunnen houden .
"Ik ben niet bang voor de tandars maar het is nu toch onvermijdelijk geworden dus ga ik maar", zegt De Kale op stoere toon.
Naast me hoor ik hoe Zonnetje begint te grinniken.
Ik kijk even verbaasd opzij en zie tot mijn grote verbazing dat het hele gezicht van Zonnetje stralend lacht.
"The marathon man" fluistert hij tegen mij.
"Je weet wel, die film met Dustin Hoffman en Laurence Olivier."
Direct valt bij mij het muntje en ook ik begin van oor tot oor te stralen.
"Is it safe?", vraag ik aan Zonnetje doelend op de scène waar Dustin Hoffmans tand zonder verdoving wordt open geboord.
"Kunnen ze bij De Kale ook wel doen!"
Zonnetje knikt. "Alleen vragen wij dan om een vrije dag of zo! Kijken of hij dan ook nog zo stoer doet als nu!"
Heel even droom ik weg en zie De Kale in de beruchte tandartsstoel zitten in plaats van Dustin Hoffman.
En heel even ben ik het die de boor vasthoud.
Heel even maar!
De rest van de dag teer ik op dat ene beeld dat ik die paar seconden van dagdromen voor me heb gezien.
Soms moet je genoegen nemen met de kleine dingen die onverwachts op je pad komen en daar intens van genieten.